عاشقی دلخسته ام از عشق جدایم نکنید

جز همان عاشق دل خسته صدایم نکنید

سالها از اتش عشق سوختم و ساختم

باز هم همسفر خاطره هایم نکنید

دل من با غم جانان گره خورده ست دگر

ارزوی شب پیوند برایم نکنید

به خدا عشق گنه نیست عزیزان اخر

از میان همه انگشت نمایم نکنید

من پذیرفتم که عشق افسانه است  ...    این دل درد آشنا دیوانه است

 می روم شاید فراموشت کنم       ...     با فراموشی هم آغوشت کنم

می روم از رفتن من شاد باش   ...       از عذاب دیدنم آزادباش

گر چه تو تنها تر از ما می روی    ...      آرزو دارم ولی عاشق شوی

       آرزو دارم بفهمی درد را       ...        تلخی بر خوردهای سرد را

ديروز...
باز باران با ترانه با گوهرهاي فراوان مي خورد بر بام خانه ...
و اما امروز...
باز باران بي ترانه... باز باران با تمام بي کسي هاي شبانه... مي خورد بر مرد تنها...مي چکد بر فرش خانه...باز مي آيد صداي چک چک غم...باز ماتم من به پشت شيشه ي تنهايي افتاده... نمي دانم...نمي فهمم کجاي قطره هاي بي کسي زيباست؟...نمي فهمم, چرا مردم نمي فهمند که آن کودک...که زير ضربه شلاق باران سخت مي لرزد...کجاي ذلتش زيباست؟!

برای عشق تمنا کن ولی خار نشو.

               برای عشق قبول کن ولی غرورتت را از دست نده .

                          برای عشق گریه کن ولی به کسی نگو.

برای عشق مثل شمع بسوز ولی نگذار پروانه ببینه.

            برای عشق پیمان ببند ولی پیمان نشکن .

                     برای عشق جون خودتو بده ولی جون کسی رو نگیر .

برای عشق وصال کن ولی فرار نکن .

             برای عشق زندگی کن ولی عاشقونه زندگی کن .

                        برای عشق بمیر ولی کسی رو نکش .

برای عشق خودت باش ولی خوب باش.

                                     لطفا" نظر یادتون نره.

عاشق که نیستی بدونی عشق با آدم چه می کنه     

    بخوای بری یا بمونی، فرقی برات نمی کنه

         تو رو خدا یه شب ببین چه جوری هق هق می کنم

               تا بدونی بدون تو، نمی کشم، دق می کنم

                    اما چه فایده ای داره، وقتی که تو نمی بینی

                          یه بار پای دردو دل، این بینوا نمی شینی

                               یه روز میشه می فهمی تیر، تو قلب عاشقم زدی

                                      آتیش به هست و نیستمُ، عمرو دقایقم زدی   

                                             آخه نمی دونی نگات، چه طوری تو ی دلم نشست

                                                    تا گفتی من نمی خوامت، این دل من بود که شکست

                                                          حسرت یه دوست دارم، تو دلم مونده هنوز

                                                                 تو میگی عیبی نداره، بازم به پای من بسوز

                                                                       واسه تو فرقی نداره که زندگیم خراب بشه

                                                                             تموم رویاهای من یه شبه نقش آب بشه

                                                 لطفا" نظر یادتون نره

مرا تا عرش راهی کن

                مرا تا اوج آن اشکی که از چشم تو میریزد عزیزم همراهی کن

   بگیر دست مرا ای دوست ببر بر سمت میخانه

                                         بگو جامی دهند امشب به این مجنون دیوانه

یکی از عشق بی تاب است                       یکی دیگر چه بیزار است

                         بگو این عاشق مجنون نه بی تاب است، نه بیمار است

   یکی بر عشق من خندد                      یکی در روی من بندد

                       برو بر عالم و خاتم بگو ای پیک دل خسته

                                       که این دیوانه ی مجنون به خال مشکی یارش

                                                          گرفتار است، گرفتار است.

                              لطفا" نظر یادتون نره

اولین بوسه....

در زمان های بسیار قدیم زن و مردی پینه دوز یک روز به هنگام کار بوسه را کشف کردند. مرد دستهایش به کار بود و با دندان تکه نخی را کند.به زنش گفت بیا این را از لب من بردارو بینداز.زن هم دستهایش به سوزن و وصله بود آمد که نخ را از لب های مرد بردارد، دید دستش بند است ،گفت چکار کنم؟ ناچار با لب بر داشت. ولی شیرین بود پس ادامه دادند. 

زندگي را دوست دارم به شرطي كه :

ز= زندان نباشد                                                           ن= ندامت نباشد

د= درد نباشد                                                              گ= گريه نباشد

                                  ی  = یآس نباشد 

دکتر شهید علی شریعتی

من ازآن روزی که دلدارم رفت                                         به غم وشادی عشق دیگران میخندم

خنده ی تلخ من از گریه غم انگیزتر است                          کارم از گریه گذشته که بدان میخندم

بی گمان نیست جهان غیر ازهجر                                    بر شکوه شب هر وصل شما می خندم     

سایه ای است مرا فرصت گفتن نبود                                 در به روی هر سقف آسمان می بندم

دیگران میگویند چه شود فرداها                                        من به دیروز و پریروز جهان میخندم

گفته بودند که عشق اول بی خبریست                             هست اما من به این بی خبران می خندم

تقدیم به کسی که مرا عاشق خود کرده.

.هنوز معنای باران را نفهمیدم که بر آسمان دلم باریدی هنوز معنای محبت را نمی دانستم که تو در کنج دلم جای دادی  نمی دانم تو را به چه چیز صفت دهم .با کدام گل سرخ جواب محبتهای تو را بدهم هنوز معنای عشق را نمی دانستم که تو با عشق ورزیدن به من عشق را نشان دادی وقتی قلم در دست داشتم تا به جای گل سرخ نامه ای برایت بنویسم هیچی به ذهن نمی رسید به جز اینکه بگویم
دوستت دارم
پس فرصتی برای عاشقی من بده
سلطان قلبم
کاش باور داشتی که همیشه در قلب منی عاشقانه دوستت دارم تا بی نهایت کاش باور داشتی که در جنگل همیشه سبز خاطراتم تک درخت یادت را همیشه جنگلبان خواهم بود کاش باور داشتی که غم غصه هایم را مرحمی جزء تو التیام نخواهد بخشید کاش باور داشتی که تک فانوس شبهای بی ستاره ام هستی
سلطان قلبم
بیا که دیگر زمانی نمانده است برای باور دوباره زندگی پس دستم را بگی  والتماس دستم را بپذیر دوستت دارم به اندازه تمام دنيا

لطفا" نظر بزارید.

نامه ی بی جواب

سلام بهونه ی قشنگ من برای زندگی

آره بازم منم همون دیونه ی همیشگی

فدای مهربونیات چه میکنی با سرنوشت

دلم برات تنگ شده بود این نامه رو واست نوشت

حال من و اگه بخوای رنگ گلای قالیه

جای نگات بد جوری تو صحن چشام خالیه

ابرا همه پیش منن اینجا هوا پر از غمه

از غصه هام هر چی بگم جون خودت بازم کمه

دیشب دلم گرفته بود رفتم کنار آسمون

فریاد زدم یا تو بیا یا من و پیشت برسون

فدای تو نمی دونی بی تو چه دردی کشیدم

حقیقت و واست بگم به آخر خط رسیدم

رفتی ومن تنها شدم با غصه های زندگی

قسمت تو سفر شد و قسمت من آوارگی

نمی دونی چقد دلم تنگه برای دیدنت

برای مهربونیات ، نوازشات، بوسیدنت

به خاطرت مونده یکی همیشه چشم براهته؟

یه قلب تنها و کبود هلاک یه نگاهته؟

من می دونم همین روزا عشق من از یادت میره

بعدش خبر می دن بیا که داره دوستت می میره

روزات بلنده یا کوتاه دوست شدی اونجا با کسی؟

بیشتر از این من و نذار تو غصه و دلواپسی

یه وقت من و گم نکنی تو دود این شهر غریب

یه سرزمین غربته با صد تا نیرنگ و فریب

فدای تو یه وقت شبا بی خوابی خستت نکنه

غم غریبی عزیزم زرد و شکستت نکنه

چادر شب لطیف تو از روت شبا پس نزنی

تنگ بلور آب تو یه وقت نا غافل نشکنی

اگه واست زحمتی نیست بر سر عهدمون بمون

منم تورو سپردمت دست خدای مهربون

راستی دیروز بارون اومد من و خیالت تر شدیم

رفتیم تو قلب آسمون با ابرا همسفر شدیم

از وقتی رفتی آسمون مون پر کبوتره

زخم دلم خوب نشده از وقتی رفتی بدتره

غصه نخور تا تو بیای حال من همینجوریه

سرفه های مکررم مال هوای دوریه

گلدون شمعدونی مونم عجیب واست دلواپسه

مث یه بچه که بار اول می ره مدرسه

تو از خودت برام بگو بدون من خوش میگذره؟

دلت می خواد می اومدم یا تنها رفتی بهتره؟

از وقتی رفتی تو چشام فقط شده کاسه خون

همش یه چشمم به دره چشم دیگه به آسمون

یادت می آد گریه هامو ریختم کنار پنجره؟

داد کشیدم تورو خدا نامه بده یادت نره

یادت می آد خندیدی و گفتی حالا بذار برم

تو رفتی و من تا حالا کنار در منتظرم

امروز دیدم دیگه داری من و فراموش می کنی

فانوس آرزوهامونو داری خاموش می کنی

گفتم واست نامه بدم نگی عجب چه بی وفاست

با این که من خوب میدونم جواب نامه با خداست

عکسای نازنین تو با چند تا  گل کنارمه

یه بغض کهنه چند روزه دائم در انتظارمه

تنها دلیل زندگی با یه غمی دوست دارم

داغ دلم تازه می شه اسمت و وقتی می آرم

وقتی تو نیستی چه کنم با این دل بهونه گیر؟

مگه نگفتم چشمات و از چشم من هیچ وقت نیگر؟

حرف من و به دل نگیر همش مال غریبیه

تو رفتی من غریب شدم چه دنیای عجیبیه

زودتر بیا بدون تو اینجا واسم جهنمه

دیوار خونمون پر از سایه غصه و غمه

تحملی که تو دادی دیگه داره تموم می شه

مگه نگفتی همه جا مال منه تا همیشه؟

دلم واست شور می زنه این دل و بی خبر نذار

تو رو خدا با خوبیات رو هیچ دلی اثر نذار

فکر نکنی از راه دور دارم سفارش می کنم

به جون تو فقط دارم یه قدری خواهش می کنم

اگه بخوام برات بگم شاید بشه صدتا کتاب

که هر صفحش قصه چندتا درده و چند تا عذاب

می گم شبا ستاره ها تا می تونن دعات کنن

نورشونو بدرقه پاکی خنده ها کنن

یه شب تو پاییز که غمت سر به سر دل می ذاره

من همونیم که بیشتر از همه دوست داره

مریم حیدر زاده

دیروز

دیروز حرفهایمان چه زیبا بودوکودکی هایمان چه دلپذیر! ما در یک مهمانی کودکانه عروسکها را مهمان کلوچه های مادر بزرگ می کردیم.دیروز حرفهایمان ترانه بود و خنده و قلباهیمان سبز و آبی. دیروز چقدر به عشق نزدیک بودیم.

سرزمین عشق

هر بامدادان، بال در بال کبوتری سپید، بر فراز دشتی به سرخی عشق و در ژرفای چشمه زلال آرزوهایم تو را می بینم که زیر پرتو طلایی خورشید لبخند زنان می درخشی.

گفتگو با دل

در حضور چشمان حیرت زده ماه با دلم گفتگو می کنم. از خاطرات دور و نزدیک می گو یم، از شبهایی که بیداری ستارگان و زیبایی ماه را نادیده گرفتم، از شبهایی که اسیر پنجه های خواب بودم و از دیدن مهتاب محروم ماندم. من عبور معطرنسیم را ندیدم،من سرود باران را نشنیدم! اگر دل دست مرا بگیردمن نیز خواهم شکفت و از بند ظلمت رها خواهم شد،چونان ستاره ای که در خاموش تر ین شب، سرودسپید صبح راخواند و شعر روشن فردا را بر لوح آسمان نوشت.

عشق تو

یک عمر پریشانی را به اشتیاق یک لحظه دیدارت سر می کنم ،عشق تو در دلم خانه گز یده و مرا در بند خویش اسیر کرده. بدون عطر هستی بخشت بسان پرستویی هستم که هرگز به آشیانه نمی رسد.

امید تازه

در آن لحظه که احساس کردم زندگی به پایان رسیده است،در آن لحظه که در تار یکی تنهایی نفسهایم به شماره افتاده بود و اشکهایم بی اختیار روی گونه هایم می لغزید،آمدی و دریچه ای به رویم گشودی و خورشید را به آسمان تاریک رویاهایم هدیه کردی، خدایا!من راهی طولانی در پیش دارم ، جاده ای پر فراز و نشیب اما می دانم در آغوش گرم تو مجالی برای اضطراب نمی ماند ، پس بگذار لحظه ای در آغوشت آرام و بی صدا بگریم.

غریبه آشنا

در کوچه ی تنهایی عاشقانه در پی نشانی از تو عشقم ،در انتظارم که عابری آشنا از این کوچه ی غم زده گذر کند و تو می دانی تنها عابری که توانسته است به عمق تنهایی ام پا بگذارد تویی ، چگونه تو را بشناسم؟ تو را که سکوت را در من شکستی؟ چگونه تو را بشناسم ...؟ ای کسی که همیشه دوستت دارم....

 خداوندا!اگر روزی بشر گردی زحال بندگانت با خبر گردی پشیمان می شوی از قصه ی خلقت از این ذلت زمین و آسمان را کفر می گو یی نمی گو یی؟ خداوندا تو در قرآن جاویدت هزاران وعده ها دادی که نامردان بهشت را نمی بینند. من اما دیده ام نامرد نامردی که از خون تن مردم هزاران کاخ می سازد. خداوندا! تو می گو یی اگر اهر یمن شهوت بر انسان حکمفرما شد من او را با صلیب خو یش مصلوب خواهم کرد من اما دیده ام چشمان شهوت بار فرزندی که بر اندام لخت مادرش چون زاله می لغز ید. اگر مردانگی این است به نامردی قسم  نامرد  نامردم . اگر روزی به عرشت باز آیی لباس فقر بپوشی و با مردم در آیندی برای لقمه ی نان زیر پای نامردان شب آزرده .و دل خسته تهی دست و زبان بسته به سوی خانه باز آیی زمین و آسمان را کفر می گو یی!

                                                                                           نمی گویی؟!.....

تو می دانی و همه می دانند که زندگی از تحمیل لبخندی بر لبان من از آوردن برق امیدی در نگاه من از بر انگیختن موج شمعی در دل من عاجز است.تو می دانی و همه می دانند که شکنجه ها دیدن به خاطر تو زندانی کشیدن به خاطر تو و رنج بردن بپای تو تنها لذت بزرگ زندگی من است.از شادی توست که من در دل می خندم و از امید های توست که برق امید در چشمان خسته ام می درخشد و از خوشبختی توست که هوای پاک سعادت را در ریه هایم احساس می کنم. نمی توانم خوب حرف بزنم نیروی شگفتی را که در زیر این کلمات ساده و جمله های ضعیف و افتاده پنهان کرده ام دریاب... دریاب... من تو را دوست دارم همه ی زندگی ام و همه ی روزها و همه ی شبهای زندگی ام هر لحظه از زندگی ام بر این درستی شهادت می دهند شاهد بوده اند و شاهد هستند.

آزادی تو مذهب من است ....

                                     خوشبختی تو عشق من است....

                                                                             آینده تو تنها آرزوی من است....

علی شریعتی